van stroomopwaarts naar droomopwaarts

De afgelopen jaren zag mijn leven er heel anders uit dan ik had gehoopt.

Werk waar ik jarenlang veel tijd, energie en overtuiging in had gestoken viel weg. Op een heel vervelende manier. Wat volgde was een lange periode waarin mijn wereld noodgedwongen heel veel kleiner werd. Niet alleen praktisch. Ook mentaal. Dagen die vroeger vanzelf volliepen, kregen ineens veel lege ruimte. Dat was moeilijk. 

Maar die ruimte bracht ook iets onverwachts. Ik werd gedwongen opnieuw kennis te maken met mezelf. Niet met de oude bekende versie die werkt, organiseert, presteert en plannen maakt, maar met de versie die dolgelukkig wordt van bijvoorbeeld een documentaire over bushokjes in de voormalige Sovjet-Unie. Vreemd genoeg.

De documentaire was van de Canadese fotograaf Christopher Herwig. Jarenlang reisde hij door landen die ooit onderdeel waren van de Sovjet-Unie om bushokjes vast te leggen. Via de bushokjes ontvouwde zich een verhaal dat helemaal niet over de gebouwtjes ging, maar over geschiedenis, cultuur, creativiteit en de sporen die mensen achterlaten.

Sommige van zijn foto's waren prachtig. Andere helemaal niet. Dat maakte niet uit. Wat me raakte was dat iets ogenschijnlijk kleins ineens iets groots kan vertellen. Ik kreeg energie van de creativiteit. Van de verrassende invalshoek. 

Die documentaire heeft verschil gemaakt. Ik realiseerde me dat ik blijkbaar liever een uur naar Sovjet-bushokjes kijk dan naar de Kardashians. Een openbaring. Terwijl ik worstelde om iets van mijn leven te maken, hielpen die bushokjes me te blijven proberen. De documentaire gaf me zin om zelf weer iets te creëren. Dat verlangen was niet nieuw. Ik was het alleen vergeten.

Jaren eerder begon ik mijn stropdassenlabel Señor Guapo vanuit een eenvoudige gedachte: misschien dragen mannen niet minder stropdassen omdat ze uit de mode zijn, maar omdat de meeste stropdassen simpelweg saai zijn. Uiteindelijk werden de dassen op televisie gedragen en verkocht in verschillende landen.

Pas later zag ik wat de stropdassen, de bushokjes en uiteindelijk ook droomopwaarts met elkaar gemeen hebben. Blijkbaar is het voor mij betekenisvol om voorbij het onderwerp te kijken. Of misschien is de vraag nog eenvoudiger. Wat gebeurt er als je nog een keer kijkt? Nét iets langer. Of met een andere bril. Niet scrolt, maar kijkt.

droomopwaarts is daaruit voortgekomen. Als het logische gevolg van jarenlang opnieuw ontdekken waar ik van opveer. Ik maak alle content in de eerste plaats voor mezelf. Omdat ik het heerlijk vind om met taal te spelen, foto's te maken en verhalen te schrijven. Omdat iets moois maken mijn wereld groter maakt dan hij soms voelt. Maar ik deel het ook. Omdat ik vermoed dat ik niet de enige ben die af en toe een duwtje nodig heeft. Dat ik dat durf is misschien de grootste overwinning van allemaal.